اخبار / ستادی

دوربین من صلح و فداکاری را روایت می‌کند

شایان شیروش، رزمی‌کار مهابادی دستی بر آتش فیلمسازی دارد و می‌خواهد به کمک آن تجربه‌هایش را با دیگران در میان بگذارد.

۳ هفته قبل

دوربین من صلح و فداکاری را روایت می‌کند

هفته نامه پیام هلال در شماره ۴۵۵ نوشت؛ دوربین، تریبون اوست برای واگویه کردن آنچه شاید در کلام نیاید. تصویر زبان منتقد اوست برای اصلاح مسیرهایی که با نشیب همراه است. مهمترین دغدغه‌اش فرهنگسازی صحیح و اصولی است. ۱۹ سال دارد و سازمان جوانان هلال‌احمر او را با جمعیت آشنا کرده است.

امدادرسانی به افراد نیازمند را از وظایف مهم خود میداند و برای مفید بودن در همه عرصه‌ها با تمام توان تلاش کرده است. شایان شیروش، عضو جمعیت، در حوزه ورزشی یکی از مدال آوران، در حوزه امداد یکی از بهترین‌ها و در حوزه مستند صاحب ایده است. با این دانشجوی تربیت‌بدنی دانشگاه میعاد مهاباد، درباره فعالیت‌هایی که در سازمان جوانان داشته و مسیری که تاکنون پیموده گفت‌وگو کرده ایم.

  چرا امدادگری را انتخاب کردید؟

من از کودکی علاقه زیادی به مفید بودن و مشارکت در فعالیتهای امدادی داشتم و هر جا فرصتی برای کمک به دوستان و اطرافیان بود استفاده میکردم. از طرفی کمک به دیگران در دین اسلام نیز تأکید شده است. همه این دلایل باعث شد به جمعیت ملحق شوم. کار در جمعیت علاوه بر آموزش و ایجاد دوستی‌هایی از جنس جمعیت، کمک می‌کند تا به رشد و ارتقای درونی خود بپردازم و درس ازخودگذشتگی را تمرین کنم.

  مهمترین ویژگیهای یک امدادگر از نظر شما چیست؟

امدادگر باید صبور، مهربان، از خود گذشته، دارای معلومات اولیه امداد و نجات، باهوش، موقعیت‌سنج و ریزبین باشد. همه این ویژگی‌ها در کنار هم باعث می‌شود یک امدادگر در عملیات امدادی موفق شود. وقتی من به‌عنوان امدادگر وارد صحنه حادثه می‌شوم باید بتوانم از کمترین امکانات بیشترین به‌رهرا بگیرم که این نیازمند ذکاوت است. خونسردی ناجی باعث می‌شود توانایی واکنش و سرعت عمل او بالا برود و این خونسردی به مصدومی که هوشیاری دارد نیز منتقل میشود. امدادگر برای نجات مصدوم باید قاطعیت داشته باشد و این قاطعیت در برخورد با حادثه تنها به وسیله مهارت و تجربه به‌دست می‌آید. وقتی یک امدادگر خود را موظف به حفظ جان خود و دیگران می‌داند تمام تلاش خود را برای سلامت خود و کمک به مصدوم می‌کند.

  تاکنون در عملیات‌های امدادی حضور داشته‌اید؟

بله، معمولاً در مانورها و عملیات‌های استان شرکت می‌کنم. آخرین مانوری که در آن حضور داشتم، مانور زلزله بود که مستندی هم برای آن تولید کردم. در مسابقه امدادی رقابت مهر نیز تیم امدادرسانی ما مقام اول را کسب کرد. این مسابقات کتبی و عملی شامل بخشهای اسکان اضطراری، کمک‌های اولیه، حمل مصدوم، ارزیابی صحنه حادثه، احیای قلب و آتل‌بندی اعضای بدن بود که با هدف آمادگی نوجوانان و جوانان برای مدیریت حوادث و به همت جمعیت هلال‌‌احمر برگزار شد.

  ورزش، تولید فیلم و امداد چه وجه یا وجوه تشابهی دارند؟

در هر حوزهای که وارد شدم، سعی کردم انسان موفقی باشم و برای رسیدن به هدفم از هنر خود استفاده کنم. سال ۹۶ در مجموعه راه و بیراه بهعنوان بازیگر انتخاب شدم، پس از آن اقدام به تولید فیلم‌های مستند کردم. به‌عنوان مثال زمانی که در هلال‌احمر بودم سعی کردم بهترین امدادگر از نظر خودم باشم، وقتی به حوزه ورزش رفتم به همین صورت و اینک وارد حوزه ساخت مستند شده‌ام و تمام تلاش خود را برای بهترین بودن میکنم.  من از هنر مستندسازی کمک گرفتم تا به فرهنگسازی برخی اصول اعتقادی خود مثل صلح، ایثار، گذشت و فداکاری بپردازم. موضوعاتی که به آنها پرداختم همسو با موضوع امدادگری، آموزش و بایدها و نبایدهایی بود که برای داشتن یک جامعه بهتر باید مورد توجه قرار گیرند.

  تاکنون چه مستندهایی ساخته و در آنها به چه مسائلی پرداخته‌اید؟

مستند کودک‌کار با هدف آموزش نگاهی مساوی به کودکان آسیب دیده و کمبضاعت است که‌گاه والدین خوبی ندارند. این مستند کودکی را به تصویر میکشد که برای گذران امور زندگی کار می‌کند و عابری که وقتی که از کنار او رد می‌شود به او بی‌احترامی می‌کند. این مستند نگاه از بالا به پایین را نشان میدهد، در روند این فیلم شخص به اشتباه خود پی می‌برد و برای عذرخواهی پیش کودک باز می‌گردد. از نظر من به‌عنوان یک امدادگر همه انسان‌ها از درجه و ارزش یکسانی برخور دارند و تنها مقیاس برای مقایسه انسانها ارزش‌های انسانی آنها است که در فرهنگ‌سازی آن تاکنون کوتاهی شده است.

یکی دیگر از دغدغه‌هایم ورود تکنولوژی‌های نوین و دور شدن خانواده‌ها از یکدیگر است که در این باره  با ساختن فیلمی کوتاه سعی کردم مضرات استفاده از گوشی‌های همراه را به مخاطب آموزش دهم و درخصوص نحوه استفاده صحیح از گوشی تلفن همراه و… فرهنگسازی کنم. زیرا تکنولوژی‌های جدید علاوه بر مضراتی که برای بنیان خانواده به وجود آورده، حس انسان دوستی و کمک به حوادث را نیز کاهش داده است. با ساخت این مستند سعی کردم دنیای پوشالی را که فضای مجازی و تلفن‌های همراه برای مخاطبان خود ساخته است به تصویر بکشم.

در دنیای امروز یکی از مهمترین عوامل فرهنگسازی، تولید فیلمها و مستندات است که میتوانند به مخاطبان خاص خود موضوع مورد نظر را ارائه دهد. من نیز برای رسیدن به فرهنگسازی شعار سال، اقدام به تولید مستند دیگری برای حمایت از تولید ایرانی کردم که در آن کارگران ایرانی را به تصویر کشیدم که با ورود کالاهای خارجی چه آسیب‌های جبران‌ناپذیری متوجه آنها شده است. این مستند با نمایش برشی از زندگی این کارگر، مخاطب را مجاب می‌کند که از کالاهای داخلی استفاده کند.

همه ساله در ایران و سایر کشورهای زلزله‌خیز جهان شاهد تکرار سناریوی زلزله هستیم؛ سناریویی تلخ که جز غم و اندوه چیزی ندارد. زلزله غیرقابل پیشگیری است ولی تلفات و صدمات آن قابل کنترل است. همه ساله مانورهای سراسری زلزله و ایمنی در مدارس، دانشگاه‌ها و مراکز آموزشی برگزار می‌شود. تلاش کردم این فعالیت ها را برای آموزش مقابله با زلزله به تصویر بکشم. زیرا از نظر من هرچه آمادگی در زمان حوادث طبیعی بیشتر باشد، میزان خسارت ها کمتر است. این موضوع نیازمند آموزش و فرهنگسازی همه جانبه است و فیلم مهمترین ابزار برای این کار است.

  تاکنون در چه جشنواره‌هایی شرکت کرده‌اید؟

با توجه به این موضوع که من یک سال است وارد حوزه مستندسازی شده‌ام، جزو مستندسازان انجمن جوانان هستم که مستندهای کودک‌کار در جشنواره فیلم اصفهان، حمایت از کالای ایرانی در جشنواره فیلمهای ۱۰۰ ثانیه‌ای، فرهنگ خشونت در جشنواره فیلم کوتاه تهران حضور پیدا کردند و ساخت مستند مانور زلزله برای سازمان جوانان مهاباد را در رزومه خود دارم.