دوشنبه ٠٤ ارديبهشت ١٣٩٦
اخبار > پیمان؛ فرصتی برای نجات جوانان از آسیب‌های اجتماعی
 


  چاپ        ارسال به دوست

مشاور آموزشی و پژوهشی رئیس سازمان جوانان:

پیمان؛ فرصتی برای نجات جوانان از آسیب‌های اجتماعی

کبری محمدی، مشاور آموزشی و پژوهشی رئیس سازمان جوانان هلال‌احمر از مسئولان مستقیم اجرای طرح پیمان است. او از روز نخست با این طرح درگیر بوده و تمام دغدغه‌اش این است که به سرانجام برسد و معتقد است باید از ظرفیت اعتمادی که مردم به جمعیت هلال‌احمر دارند به درستی استفاده و درنهایت کمک کرد که فرزندان جامعه به سمت آسیب‌های اجتماعی مانند اعتیاد نروند. در رابطه با طرح ملی پیمان و دغدغه‌هایی که برای اجرایی‌شدن درست این طرح وجود دارد با محمدی صحبت کردیم که در زیر می‌خوانید.
  بهتر است بحث را از این‌جا شروع کنیم که چرا سازمان هلال‌احمر سراغ طرح پیمان رفت و برنامه‌ای با محوریت آسیب‌های اجتماعی را شروع کرد؟
جمعیت هلال‌احمر عضو شورایعالی اجتماعی کشور است، در عین‌حال در ٢ کار گروه هم عضو هستیم که یکی از آنها پیشگیری از آسیب‌های اجتماعی است که در آن خیلی فعال هستیم و به نوعی هم بر همین اساس پروژه پیمان را شروع کرده‌ایم. از طرف دیگر تفاهمنامه‌ای با ستاد مبارزه با موادمخدر داریم و عضو آن هستیم که براساس این تفاهمنامه همکاری‌های مشترکی داریم و با توجه به بودجه‌هایی که اختصاص پیدا می‌کند، دوره‌های آموزشی مختلف برگزار می‌کنیم. آموزش و تربیت مربی برای اعضا یکی از این همکاری‌هاست، بعد دیگر تهیه و تولید محتوای آموزشی برای آموزش ٥٠‌هزار نفر از اعضا به صورت نیمه‌حضوری است.
  انتخاب آموزش حضوری برای سرگروه‌ها در طرح پیمان بر چه اساسی انجام شد؟
در تفاهمنامه‌ای که با ستاد مبارزه با موادمخدر داشتیم قرار بود آنها ٥٠‌هزار لوح فشرده تولید کنند و در اختیار ما قرار دهند و ما هم این لوح‌های فشرده را بین اعضا توزیع کنیم، اما فکر کردیم که این کار خیلی منشأ اثر نیست، جلسات مفصلی برگزار کردیم و درواقع خواستیم جریان‌سازی ایجاد کرده و استان‌ها را نسبت به این آموزش‌ها حساس کنیم، بنابراین تصمیم گرفتیم خارج از شکل تفاهمنامه ‌هزار نفر را به‌صورت حضوری آموزش دهیم و از استان‌ها خواستیم افراد مناسب منطقه را به ما معرفی کنند. در این بین از ما خواسته شد که به استان سیستان‌وبلوچستان به دلیل شرایط خاصی که دارد، نگاه ویژه‌ای داشته باشیم و افراد این استان حداکثر حضور را داشته باشند، خوشبختانه افراد زیادی در نشست منطقه‌ای آن شرکت کردند که شامل کارشناسان حوزه، علاقه‌مندان و فعالان سیستان‌وبلوچستان بود.
به غیر از سیستان‌وبلوچستان کدام استان‌ها به‌عنوان میزبان برای برگزاری نشست‌های طرح پیمان انتخاب شدند؟
سیستان‌وبلوچستان، کرمانشاه، بوشهر، تهران، اصفهان، مشهد، آذربایجان‌شرقی و کرمان استان‌هایی هستند که برای برگزاری این نشست‌ها انتخاب شدند و تا هفته سوم بهمن‌ماه این نشست‎ها تا مرحله اصفهان برگزار شده‌اند.
نشست‌ها چگونه برگزار می‌شوند؟
در این نشست‌ها آموزش دو روزه برگزار می‌شود و استان‌های همجوار به همراه اعضای استان میزبان در این نشست شرکت می‌کنند. در روز نخست نشست دکتر نارنجی و خانم نوری از اساتید ستاد مبارزه با موادمخدر طرح پیمان را برای سرگروه‌ها توجیه می‌کنند و وظایفی را که باید برعهده بگیرند، به آنها می‌گویند. این وظیفه به این شکل است که خود فرد باید در آموزش شرکت کرده و سپس ٤٩نفر را شناسایی کند که عضو سازمان باشند و اگر نیستند هم عضو شوند. بعد نظارت می‌کند بر ٤٩نفر زیرمجموعه‌اش که باز خودشان هفت نفر را سرگروه می‌کنند تا هر کدام هفت نفر را شناسایی می‌کنند، کار را به‌درستی انجام دهند و درنهایت سرگروه اصلی بر تمام کار نظارت می‌کند.
در این نشست دو روزه چه مباحثی مطرح می‌شوند؟
یک روز در مورد آشنایی با اعتیاد و موادمخدر، انواع عوارض این مواد، تاثیرات سویی که دارد، شکل موادمخدر، این‌که چگونه تولید می‌شود، حتی چه قیافه‌ای دارد و چطور مصرف می‌شود، علایم و عوارض این مواد و تنوعش صحبت کرده و بچه‌ها را با این موارد آشنا می‌کنند. کار دیگری که انجام می‌دهیم آشناکردن بچه‌ها با ٤٤باور غلط در حوزه اعتیاد است. خیلی از بچه‌ها به‌خاطر باورهای غلط به سمت اعتیاد می‌روند، باورهایی مانند این‌که مثلا اگر یک‌بار مصرف کنم، معتاد نمی‌شوم یا این‌که مصرف شیشه به لاغرشدن کمک می‌کند. روز دوم هم به کارکردن بر روی مهارت‌های نه گفتن، جرأت‌ورزی، اعتمادبه‌نفس، خودباوری یا شناختن توانمندی‌ها که به سمت مواد نروند، مهارت‌های ارتباطی، فن بیان و رهبری گروه اختصاص دارد و این موارد به بچه‌ها آموزش داده می‌شود. در این دو روز بچه‌ها آماده می‌شوند که به‌محض در اختیار گرفتن محتوا در آزمون شرکت کرده و زیرگروه‌ها را هم تشویق کنند که در این دوره آموزشی آنلاین شرکت کنند.
بناست بعد از برگزاری این نشست‌ها جوانانی که آموزش دیدند چه کاری انجام دهند؟ صرفا به این آموزش اکتفا می‌شود و به حال خودشان رها می‌شوند؟
از نظر ما تنها شرکت در آزمون و گرفتن گواهینامه کافی نیست، ما برای خودمان یک‌سری کار تعریف کرده‌ایم. افتتاحیه خواهیم داشت که به رابطان و سرگروه‌های برتر جوان فرصت می‌دهیم، جشنواره ایده‌های برتر حال و آینده طراحی می‌کنیم و در این ٥٠‌هزار نفر یک جریان ایجاد می‌کنیم تا فیلم کوتاه، شعر، داستان و طرح جدید در حوزه‌های مختلف برای دبیرخانه جشنواره ایده‌های برتر بفرستند. یکی از ابزارهای دیگر ما برای علاقه‌مند‌کردن بچه‌ها و نهادینه‌شدن در وجودشان این است که در تمام برنامه‌های ملی و منطقه‌ای ما این بچه‌ها در اولویت باشند و مثلا در طرح محله عاری از دخانیات مدیریت را به یکی از همین سرگروه‌ها بدهیم. به‌طورکلی بعد از این هر برنامه‌ای که در سازمان جوانان در حوزه آسیب داشته باشیم، سرگروه‌های توانمندشده مدیریت را برعهده خواهند گرفت.
تابه‌حال بازخوردی از برگزاری نشست‌ها داشته‌اید؟
در نظرسنجی‌ای که از بچه‌ها و اساتید داشتیم، اثربخشی دوره‌ها، محتوای مطرح‌شده و میزان علاقه‌مندی افراد را بررسی کرده‌ایم و خوشبختانه نتایج خوبی را شاهد بودیم و اثربخشی خیلی خوبی وجود داشت. طرح به‌خوبی برای بچه‌ها جا افتاده است و این‌که حضور پیدا کردند و تنها به دادن لوح فشرده بسنده نکردیم بسیار خوب بود. کارشناسان حضور دارند و به خوبی به سوالات پاسخ می‌دهند.

چرا این قشر سنی را برای این نوع از آموزش انتخاب کرده‌اید؟
ما در یک فرآیند کلی چشم‌انداز آینده این طرح را خیلی جامع دیده‌ایم و با برنامه‎ریزی برای توانمندسازی اعضا می‌خواهیم خیلی از اعضا را تبدیل به مربی در این حوزه کنیم. بانک اطلاعات منسجمی داریم و بر همین اساس عده‌ای در حوزه سلامت نوجوانان ساماندهی شده و کار می‌کنند و به دنبال این هستیم که کم‌کم این فعالیت‌ها را بسط بدهیم، برنامه‌های متنوعی داریم که این فقط مقدمه است. آموزش در یک یا دو مرحله کم‌کم فراموش می‌شود اما اگر دانش تبدیل به نگرش و باور افراد شود، بعد تبدیل به مهارت می‌شود و این امر به‌خصوص در سنین پایین موثرتر است.
  تا مرحله‌ای که طرح پیش رفته است، این تأثیر در بچه‌ها را چطور دیده‌اید؟
از بچه‌هایی که در یکی از کارگاه‌ها شرکت کرده بودند این را می‌پرسیدیم که چه نکته‌ای برای‌شان مهم بود، یکی از بچه‌ها جواب جالبی داد و گفت دکتر نارنجی به ما گفتند که چندین‌سال است در حوزه اعتیاد کار می‌کنم اما همچنان خودم وحشت دارم که درگیرش شوم، این خیلی برای من تلنگر عجیبی بود که فردی که خودش این‌قدر اطلاعات دارد از این‌که درگیر این معضل شود، ترس دارد. نکته‌ای که برای ما مهم است نشاط اجتماعی است. در این پروژه به بچه‌ها می‌گوییم که خودشان این موضوع را رهبری کنند و این حس را به آنها القا می‌کنیم که مسئول جوانان دیگری هستند که پیرامون خود می‌بینند، در اصل به دنبال این هستیم که احساس مسئولیتی که به دنبالش هستیم را در آنها به وجود بیاوریم. بچه‎ها همه این نشاط اجتماعی را از این نظر به دست می‌آورند که در مجموعه‌ای هستند که دیده می‌شوند و وظایف را برعهده دارند و در همین راستا علاقه‌مند و توانمند می‌شوند.
حالا که طرح شروع شده و تا حد زیادی هم براساس انتظاراتی که داشتید پیش رفته است، فکر می‌کنید نتیجه کار چطور خواهد بود؟
امیدوارم با تلاشی که ‌می‌شود و حمایت‌هایی که مسئولان بالاتر دارند در کنار ظرفیتی عالی به نام جوانان و در عین‌حال به واسطه لطف و محبت رسانه، طرح به خوبی شناخته شود. مردم ما هلال‌احمر را باور دارند اگر بچه‌های‌شان را عضو کنند و بتوانیم ظرفیت‌های گسترده‌تری به وجود بیاوریم که بچه‌ها خودبه‌خود به سمت آسیب‌های اجتماعی نروند، درنهایت به خودشان کمک شده است. جنس کار ما نشاط اجتماعی است، پیشگیری و بشردوستی است و این کمک می‌کند که خانواده‌ای که دغدغه‌مند است بداند برای نوجوانش فضای فرهنگی بانشاطی وجود دارد و قطعا خیلی استقبال می‌کند.


٠١:٠١ - چهارشنبه ٢٧ بهمن ١٣٩٥    /    عدد : ٩٦٦٩٦    /    تعداد نمایش : ٤٦٤


برای این خبر نظری ثبت نشده است
نظر شما
نام :
ايميل : 
*نظرات :
متن تصویر را وارد کنید:
 

خروج