در روزهایی که کشور زیر سایه جنگ و تهدید بود، مردمی‌که خودشان هم در دل اضطراب زندگی می‌کردند، برای سرخ‌وسفیدپوشان هلال‌احمر غذا می‌فرستادند. اما در کنار هر بسته غذا، یادگاری مهم‌تری هم داشتند. یادداشتی کوچک، نقاشی کودکانه، همدردی از ته دل و دعایی برای کسانی که بی‌وقفه در میدان مانده بودند. زهرا برات‌نژاد از آن ۴۰ روز، فقط صدای هشدار، خبر اصابت و اضطراب اعزام تیم‌ها را به یاد ندارد؛ او از جنگ، کلکسیونی از امید ساخته است.

دبیرکل جمعیت هلال‌احمر در جلسه ستاد شرایط اضطراری جمعیت هلال‌احمر گفت: در پی حملات دشمن صهیونیستی به مناطقی از کشور، سازماندهی تیم‌های عملیاتی و حفظ آمادگی در تمامی‌بخش‌ها مورد توجه ویژه قرار گرفته است.

با توجه به شرایط جنگی و‌ حمله رژیم صهیونیستی به خاک کشور عزیزمان، تمام تیم‌های واکنش سریع هلال احمر، امکانات لجستیکی، امدادی و درمانی و داروخانه‌های هلال‌احمر در حال فعالیت و آماده‌باش هستند.

در پی نقض آتش‌بس توسط رژیم اشغالگر در مناطق ضاحیه جنوبی لبنان و با توجه به احتمال حملات دشمنان، نیروهای عملیاتی هلال‌احمر در سراسر کشور به حالت آماده‌باش کامل درآمدند.

هنوز آن صدا را به یاد دارد. آن جیغ و فریاد از ته دلی که دختر جوان برای خواهرش سر داده بود. همان لحظه‌ای که مادر، با همه داغی که روی دلش نشسته بود، به دختر دیگرش گفت: «داد نزن، دشمن‌شاد می‌شویم.» امدادگر هلال احمر، در آن چند ثانیه، هم سوگ را دید، هم صبوری مادری که خودش باید آرام می‌شد، اما ایستاده بود تا دخترش را آرام کند. محمدرضا جهانبخش داوطلبی است که از جنگ 12 روزه، وصیت‌نامه‌اش را آماده کرده بود و وقتی جنگ تحمیلی سوم به تهران رسید، خانواده را راهی شهرستان کرد و باز هم خودش در میدان ماند.