«دل به دریا زده است.» برای نجات دیگری؛ درباره نجاتگران دریا یا بهتر دریادلان دریا حرف میزنم. «نجات غریق» فردی که چیره به فن شناست و برای حفظ و نگهبانی از جان شناگران آموزشهای تخصصی را دیده است. وظایف کلیدی یک غریقنجات تداوم در مشاهده پیوسته و متمرکز برای برآورد خطرات احتمالی و تشخیصدادن سریع و اقدامکردن درست در حوادث اضطراری است.
اقدامات اولیه در مواجهه با یک فرد غرقشده
به گزارش پایگاه اطلاع رسانی جمعیت هلال احمر به نقل از شهروند، در مواجهه با فرد غرقشده، ابتدا وی را به کمک وسایلی از قبیل حلقه نجات، تکه الوار یا طناب بلند از آب خارج کنید. باید این نکته را در نظر داشت که تنها زمانی فرد میتواند مستقیما اقدام به نجات مصدوم کند که اولا دوره آموزش نجات غریق را گذرانده باشد و ثانیا از نظر بدنی به اندازه کافی قوی باشد، چراکه امکان غرقشدن یک ناجی فاقد صلاحیت بسیار زیاد است.
باید بلافاصله پس از خروج مصدوم بیهوش از آب ابتدا دهان وی را از گل و لای و شن پاک کنید. نباید وقت را برای خارجکردن آب از ریهها و معده هدر داد، زیرا علت خفگی در آب در بیشتر موارد ورود آب به ریه نیست و اسپاسم و گرفتن عضلات حنجره و طنابهای صوتی باعث جلوگیری از ورود آب به ریه میشود. به وضع تنفسی و ضربان قلب دقت کنید. چنانچه تنفس خودبهخودی از کار افتاده باشد، فورا تنفس مصنوعی را شروع کنید و چنانچه ضربان قلب از کار ایستاده باشد به سرعت ماساژ قلب را بهطور صحیح و اصولی انجام دهید. مجددا تاکید میشود، نباید وقت را برای خارجکردن آب از ریهها تلف کرد، چراکه با ادامهدادن تنفس مصنوعی قوی و مناسب تمام آب از ریهها جذب بدن میشود. در اوایل تنفس مصنوعی قدری مشکل است، ولی با جذب آب به بدن تنفس راحتتر میشود. اگر طی عملیات احیا فرد مصدوم استفراغ کرد، فورا او را به پهلو برگردانید تا مواد خارجشده وارد ریهها نشود. گاه ممکن است طی تنفس مصنوعی مقداری هوا وارد معده شود که خطر استفراغ دارد. در چنین مواردی فرد مصدوم را به شکم خوابانده و دستهای خود را به صورت ضربدر به دور شکم وی حلقه کنید و مختصری بالا بکشید تا هوا و آب از معده خارج شود. باید توجه داشت این عمل تنها در مواردی که اشکال تنفسی وجود دارد، انجام میگیرد.
نکته: در فردی که به داخل آبهای کمعمق شیرجه رفته و با سر به زمین برخورد کرده است، خطر شکستگی مهرهها و قطع نخاع گردنی و فلج اندامها وجود دارد. در مواجهه با چنین مواردی، هنگام جابهجایی و عمل احیا، بسیار احتیاط کرده و سعی کنید کوچکترین حرکتی به سر و گردن مصدوم وارد نشود. در خاتمه باید متذکر شد تمام افراد غرقشده پس از نجات و اقدامات اولیه، حتی اگر کاملا هوشیار باشند، باید به سرعت به بیمارستان منتقل شوند، چراکه آب جذبشده میتواند عوارض خطرناک و کشندهای برای فرد داشته باشد.
نکات ایمنی که منجی غریق برای حفظ جان خود لازم است رعایت کند
امدادونجات غریق یکی از مقدسترین خدمتهاست، اما همواره این خدمترسانی خطراتی را برای منجی غریق به همراه دارد. پس طبیعتا منجی غریق (ناجی) برای حفظ جان خود باید یکسری نکات ایمنی را رعایت کند، زیرا همیشه ابتدا امدادگر مهم است، سپس دوستان و اطرافیان امدادگر و در آخر مصدوم (یا غریق).
در ادامه خلاصهای از نکات ایمنی که ناجی برای حفظ جان خود باید رعایت کند، بیان میکنم. نخستین نکتهای که ناجی باید رعایت کند و بکوشد آن را در خود ایجاد کند، خصوصیات امدادگر است. این خصوصیات لازمه کار است و باعث جلوگیری از خطرات و حوادث بعدی میشود.
خصوصیات امدادگر
مهارت
مهارت یک امدادگر نشانگر توانایی و قدرت او است. هر چه ناجی ماهرتر باشد در برابر هر حادثهای آمادگی بیشتری دارد. البته در بحث مهارت یک نکته حایز اهمیت است و آن حس غرور و تکبر است. ناجی هرگز نباید به خود مغرور باشد و همواره باید به دنبال کسب تجربه و علم بهروز باشد و این جمله سقراط را که دانشمند جاودان و متخصص فلسفه و اخلاق و حکمت است را سرلوحه کار خود قرار دهد: «من تنها یک چیز میدانم و آن اینکه هیچ نمیدانم.»
خونسردی
خونسردی ناجی باعث میشود توانایی واکنش و سرعت عمل او بالا رود و این خونسردی به غریقی که هوشیاری دارد منتقل میشود.
قاطعیت
قاطعیت یک ناجی ناشی از مهارت و تجربه او است.
سرعتعمل
سرعتعمل از مهمترین مباحث امدادی است که تجربه و ممارست در کار باعث بالا رفتن سرعت عمل میشود. سرعت عمل در آب و هنگام نجات دادن غریق خیلی مهم است؛ زیرا هر چه در آب سرعتعمل کند باشد باعث خستهشدن خود و غریق میشود و نتیجتا ممکن است به غریق شوک و سکته دست دهد.
آگاهی
آگاهی داشتن ناجی باعث کاهش استرس و ترس (حتی جزیی) میشود، البته ناجی باید قوی باشد و آنقدر آگاهی داشته باشد تا در هیچ شرایطی ترس و استرس به او رخنه نکند. لازم به ذکر است که ترس و استرس تمام انسانها از عدم آگاهی و عدمشناخت است.
متانت و وقار
این خصوصیت سبب میشود ناجی برخورد مناسبی با صحنه حادثه داشته باشد.
نظم و آراستگی
یکی از ضروریترین خصوصیات امدادگر یا ناجی نظم و آراستگی است، نظم و آراستگی باعث ایجاد حس اعتمادبهنفس بیشتر، انگیزه و خلاقیت میشود.
مدیریت و رهبری
مدیریت و رهبری؛ نظم و سرعت عمل و دقت کار را بالا میبرد. این خصوصیت برای استخرها و محیطهای آبی بزرگ (استخرهای بزرگ، دریاچهها و دریاها) بسیار حایز اهمیت است.
وظیفهشناسی
وقتی یک ناجی خود را موظف به حفظ جان خود و دیگران و قبول مسئولیت بداند نتیجتا خطر وقوع حادثه به حداقل میرسد، زیرا ناجی کنترل و تسلط خود را به آن محیط آبی میافزاید، وظیفهشناسی باعث ایجاد خصوصیات قبلی نیز در امدادگر میشود.
ابتکار عمل
در اکثر مواردی که ناجیان غریق موفق میشوند صحنه حادثه را مهار کنند، ابتکار عمل نقش بسزایی داشته است، زیرا ابتکار عمل باعث نوآوری و کوتاهتر کردن زمان نجات میشود، البته بد نیست بدانیم ابتکار عمل باید با عقل و منطق و دلیل همراه باشد که نتیجه مثبت دهد.
کنترل عفونت و جلوگیری از بیماری
یکی از مهمترین خطراتی که سلامتی امدادگر را در زمان ماموریت تهدید میکند، انتقال بیماری از مصدوم به او است.
مهمترین روشهای کنترل
عفونت عبارت است از:
١- شستن دستها با آب پاکیزه و صابون
٢- استفاده از وسایل و محافظتکنندههای ایمنی (مانند دستکش)
٣- واکسیناسیون
پوشش بدن و ظاهر
ناجی وقتی در محیطهای آبی کار میکند (مثلا استخر) هرگز نباید سوت یا گردنبند و مواردی از این قبیل را به گردن بیاویزد. همچنین نباید لباس بر تن داشته باشد، زیرا ممکن است مزاحم انجام ماموریت شود.
آمادگی جسمانی
ناجی برای آنکه خود به غریق دوم تبدیل نشود باید از قدرت و آمادگی کامل برخوردار باشد که سالیانه در سطح کشور کلاس آمادگی برای منجیان غریق برگزار میشود و حضور در این کلاس آمادگی لازم را میطلبد و در صورت نبود آمادگی، برگ آمادگی برای ناجی صادر نمیشود و طبیعتا حق کار در هیچیک از محیطهای آبی را ندارد.
وقتی یک ناجی آماده باشد نجاتدادن غریق برای او راحتتر میشود.
آمادگی روحی و روانی
ناجی باید از لحاظ روحی و روانی دغدغه فکری نداشته باشد تا بتواند تمام فکر خود را با آن محیط آبی تنظیم کند و در صورت بروز حادثه با هوشیاری تمام خطر را به حداقل کاهش دهد و بالطبع با خونسردی با صحنه حادثه مواجه شود.
یکی دیگر از مسائلی که ایمنی منجی غریق را افزایش میدهد امکانات موجود در آن محیط آبی است. این امکانات سبب سهولت کار و کاهش خطر و حفظ جان ناجی نیز میشود. امکانات استخری مانند تیوپ، عصای نجات، جلیقه و...
امکانات ساحلی و محیطهای آبی بزرگ مانند کایت نجات، جلیقه، تخته نجات، تیوپ و غیره.
از دیگر موارد نکات ایمنی میتوان به کنترل مناسب اشاره کرد.
یک ناجی خوب اگر محیط آبی را خوب کنترل کند و قبل از بروز حادثه به شناگران تذکرهای لازم را بدهد، امکان وقوع حادثه به حداقل و نتیجتا ایمنی ناجی به حداکثر میرسد.
یک نکته حایز اهمیت در (سیپیآر) که معمولا سلامتی منجیان غریق را تهدید میکند، تنفس دهانبهدهان است که در صورت وجود بهتر است از وسایلی مانند ایروی و آمپوبگ استفاده کرد.
وقتی ناجی میبیند کسی درحال غرقشدن است، در صورت امکان بهتر است از پشت برای غریق شیرجه بزند و نهایتا او را بیرون آورد.
در حین بیرون آوردن غریق باید فاصله خود را با او رعایت کند. رعایت فاصله میتواند به صورتهای مختلف باشد، مثلا در حمل غریق میتوان از یک پارچه یا کمربند استفاده کرد که شرایط خاص خود را دارد.
وظایفی که منجیان غریق در استخرها باید رعایت کنند
ماده ٩٠: منجیان باید افزون بر گواهینامه نجات غریق، برگ آمادگی معتبر متعلق به سال جاری را داشته باشند، CPR را بدانند، از نحوه انجام کمکهای اولیه و آموزشهای نجات غریق آگاهی داشته باشند و حداقل هر هفته یکبار تمرینات لازم برای مدیریت حوادث و تشخیص پتانسیل آن را به صورت گروهی انجام دهند.
ماده ٩١: از پرسنل فوریتهای امداد انتظار میرود به سرعت و با روشی مناسب نسبت به حوادث واکنش نشان دهند. این مسئولیت شامل منجیان استخرهاست و باید بیشتر از آنکه واکنشی باشد، به موارد پیشگیری بپردازد. منجیان باید به کمک دانش و اجرای اصول نجات و امداد، به غیر از حوادث مربوط به آب، از کلیه حوادث، پیش از وقوع، عمق، عمیق و کمعمق و شناگرانی که مشکلاتی در مهارتهای آبی دارند، مراقبت بهعمل آورند، از شناگران قسمت کمعمق نیز به اندازه مراجعان منطقه عمیق مراقبت بهعمل آورند.
تبصره ١- هیچکس نباید در محوطه سونا و جکوزی یا پس از خروج از آنجا روی زمین دراز بکشد یا بخوابد. در این صورت منجیان باید بلافاصله به او نزدیک شده و از سلامت وی اطمینان حاصل کنند.
ماده ٩٢: وظایف هنگام ورود و خروج منجیان به مکان آبی یا استخر:
(الف) وظایف منجیان در زمان ورود به مکانی آبی یا استخر:
١) امضای دفتر حضور و غیاب در محل ورودی استخر
٢) پوشیدن لباس کار مناسب و مستقرشدن در مکان پیشبینیشده توسط سرمنجی (پیش از شروع برنامه کاری)
٣)کنترل کنند تمام راههای دسترسی به محوطه استخر باز و آماده استفاده عمومیباشد و نقاط خطرآفرین تحتکنترل قرار داشته باشند.
٤) کنترل کنند محوطه استخر و وسایل امداد از نظر پاکیزگی و آمادگی برای شروع برنامه مهیا شده باشند. کنترل کنند تمامی وسایل نجات غریق در محل خود و در وضع مطلوب قرار دارند. هرگونه کاستی را بلافاصله به سرمنجی گزارش کنند تا آن وسیله تعمیر یا تعویض شود.
٥) گویه و شناورهای امداد روی قلاب در هر طرف استخر قرار داشته باشد. طناب ١٠متری با قطر٣سانتیمتر به شکل حلقوی در جای خود در دو طرف استخر قرار داشته باشد.
٦) تخته مخصوص ستون مهرهها و وسایل کمکهای اولیه در کنار استخر قرار داشته باشد. وسایل کمکهای اولیه در کنار استخر قرار داشته باشد. وسایل کمکهای اولیه باید در صورت لزوم خریداری و تعویض شوند. چنانچه نیاز به تجهیزات دیگری داشتند، مدیر استخر را باید آگاه کنند.
٧) ماسک جیبی برای تنفس مصنوعی در جعبه کمکهای اولیه قرار داشته باشد.
٨) جستوجوی کامل استخر در سطح، زیر و اطراف آب تا مصدوم یا غریقی از پیش، در آب نباشد و آب استخر از نظر زلال بودن و شفافیت، در حد مطلوب باشد.
ب) وظایف منجیان در زمان خروج از مکان آبی یا استخر:
١) در هنگام تعطیلشدن استخر مطمئن شوند محوطه آن از افراد غیرمجاز تخلیه شده باشد.
٢) صندلیهای دیدهبانی را مرتب کنند، تمام وسایل را در جای مناسب قرار دهند. کنترل کنند هیچیک از وسایل مفقود نشده باشد.
٣) پیش از ترک استخر کنترل کنند و مطمئن شوند تمام راههای دسترسی به استخر شامل سونا، جکوزی و طبقات بالایی و رختکن و در ورود به استخر بسته و قفل شده باشد.
ماده ٩٣: مناطق تحت حفاظت منجیان غریق
منجیان باید تمام مناطق آب، حاشیه استخر، سونا و جکوزی، محوطه رختکن، دستشویی و سرویسهای بهداشتی و محیط جانبی را قسمتی از مسئولیت خود بدانند و کلیه مناطقی که باید تحتپوشش داشته باشند، به درستی بشناسند.
این مناطق به سه بخش نخستین، دومین و سومین قلمرو تقسیم میشوند.
الف- قلمرو اولیه- محدوده آب، مهمترین منطقه تحت مسئولیت منجیان است. قلمرو اولیه برای هر یک از منجیان محدوده آبی است که مسئولیت آن را به عهده دارند. این منطقه، زمانی که منجیان مجاور هم به صورت همپوشانی انجام وظیفه میکنند، یا صندلی دیدهبانی مجاور فاقد منجی است، افزایش مییابد.
ب- دومین قلمرو- معمولا این ناحیه شامل محدوده آبی مجاور است، یعنی قلمرو اولیه منجیان دیگر، بیرون آب ناحیه پیرامون صندلی دیدهبانی. در این محدوده نیاز کمتری به جستوجوی مکرر با چشم وجود دارد، ولی منجی بهطور منظم باید این محدوده را کنترل کند.
ج- سومین قلمرو- سومین قلمرو شامل تمام محدوده باقی مانده استخر است که شامل تاسیسات سونا و جکوزی و محدوده بدنسازی و نظایر آن است. این مناطق نیز باید بهنوبت و بهسرعت با چشم کنترل و جستوجو شوند، ولی با تکرار کمتری از نخستین و دومین قلمرو. منجیان لزوما نیاز ندارند خود نسبت به این مناطق واکنش نشان دهند، ولی باید شرح حوادثی را که نیاز به پاسخگویی در مقابل مدیریت استخر یا دیگر ارگانها مثل پلیس یا ماموران اورژانس و آتشنشانی دارد، گزارش کنند.
ماده ٩٤: منجیان غریق باید در زمان دایربودن استخر، در تمام مدت در محوطه مکان آبی یا استخر حاضر باشند، محل خدمت خود را ترک نکرده و با هماهنگی سرمنجی بهطور پیوسته، آب را با چشم جستوجو کنند و هرگاه فردی در استخر نیاز به کمک داشت، بلافاصله اقدام به امداد رسانی کنند و به گونه موثر و بدون حواس پرتی برای تشخیص مصدومان زیرآب، سطح یا اطراف آن، گوش به زنگ و قادر به تشخیص ناتوانی شناگران مصدوم باشند و به سرعت اقدام به نجات کنند.
ماده ٩٥: منجیان غریق باید ایمنی محیط استخر را تضمین کنند. این موضوع نیاز به ١٠٠درصد توجه و مراقبت آنها دارد.
ماده ٩٦: منجیان باید در زمان دایری استخر تمام محدوده تحتحفاظت خود (در اولویت نخست) و همکارانشان (در اولویت دوم ) را کنترل کرده و با شناگران گفتوگو کنند. شناگرانی که مقررات برایشان تاکید نشده، هرگز از قوانین، آگاهی پیدا نخواهند کرد.
ماده ٩٧: منجیان نباید در پایان هر برنامه کاری، هنگام ترک محل کار، استخر را بدون مراقب رها کنند. اگر قرار است کسی جایگزین آنها شود، صبر کنند تا جایگزینشان آماده مراقبت از استخر شود.
ماده ٩٨: اگر در حین موقعیتی اورژانسی مجبور شدند استخر را به قصد بیمارستان ترک کنند، باید پیش از ترک استخر، همه مراجعان و شناگران را از آب بیرون آورند.
ماده ٩٩: به مراجعان اجازه ندهند به جز از طریق مسیر دوش و حوضچه کلر از راه دیگری به محوطه استخر وارد شوند. در این مورد اگر با مشکلی مواجه شدند، مدیر استخر را خبر کنند.
ماده ١٠٠: کنترلهایی که منجیان باید در بدو شروع برنامه در مورد مشتریان انجام دهند.
١- مراجعان باید پیش از استفاده از استخر دوش گرفته و بدن خود را صابون بزنند، این نکته باید به وسیله همه افراد رعایت شود.
٢- افرادی که مبتلا به بیماری مسری هستند، مجاز به استفاده از استخر نیستند.
٣- افرادی که مبتلا به تب، سرفه، سرماخوردگی، آنفلوآنزا، التهاب چشم، خلط و آب ریزش بینی و گوش یا هرگونه بیماری مسری هستند، مجاز به استفاده از استخر نیستند.
٤- افرادی که دارای زخم یا هرگونه علایم مربوط به بیماری پوستی هستند یا دارای بانداژ یا هرگونه پوشش پزشکی هستند، مجاز به استفاده از استخر نیستند.
٥- افرادی که تحتتاثیر الکل یا دارو قرار دارند، مجاز به استفاده از استخر نیستند.
ماده ١٠١: در زمان دایری استخر منجی باید بهطور پیوسته زیر آب، سطح آب و اطراف منطقه مورد استقرار خود را با چشم از یک طرف، به سمت دیگر جستوجو (کنترل) کند.
ماده ١٠٢: منجی غریق باید قادر به دیدهبانی و کنترل صحیح استخر و تشخیص افرادی که نیاز به کمک دارند، باشد و بلافاصله اقدام به نجات آنها با ورود به آب کند.
ماده ١٠٣: منجی غریق باید قادر به انجام عملیات کمکهای اولیه و حیات بخشی شامل تنفس مصنوعی و CPR باشد.
ماده ١٠٤: منجی غریق باید از مراجعانی که شنا نمیدانند و میخواهند از قسمت عمیق استخر استفاده کنند، بخواهد توانایی خود را در شناکردن ثابت کنند. در صورت عدم توانایی باید اینگونه افراد را به منطقه کمعمق استخر هدایت کند.
ماده ١٠٥: منجیان غریق نباید در زمان انجام وظیفه از کار خود غفلت کنند. این موضوع شامل مطالعه، انجام تکالیف درسی، صرف غذا، تماشای تلویزیون، گوشکردن موسیقی یا بلوتوث و صحبت با تلفن همراه و آموزش شنا نیز میشود. شغل منجیان غریق تامین و اجرای مقررات نجات غریق است. آنها نباید از کنار استخر دور شده و فاصله بگیرند یا کارهای جانبی دیگر مانند تعمیر استخر انجام دهند.
ماده ١٠٦: منجیان غریق باید آییننامههای فدراسیون و آییننامه داخلی استخر را رعایت کنند.
ماده ١٠٧: منجیان غریق باید دقیق و مراقب باشند و فروتنی، ادب و رفتار حرفهای خود را نشان دهند.
ماده ١٠٨: منجیان غریق باید پیش از بروز حادثه ناگوار اقدام به نجات کنند و عملیات پیشگیری و بازدارنده را همواره به اجرا گذارند، بهعنوان مثال پیش از افتادن، مانع دویدن کودکان شوند، مانع ورود کودکان همواره با شناور به قسمت عمیق استخر شوند یا از هر رفتار غیرایمن دیگر ممانعت کنند. روی آب و زیرآب را به خوبی کنترل کرده و نیاز به کمک را کشف کنند.
ماده ١٠٩: منجیان غریق باید مهارات کامل در استفاده از تیوب امداد، تخته امداد، یا تجهیزات ویژه دیگر موجود در استخر را داشته باشند (بهعنوان مثال حلقه نجات، چوب و عصای نجات یا دیگر تجهیزات مخصوص نجات غریق).
ماده ١١٠: اگر منجیان نمیتوانند در یک برنامه کاری حاضر شوند، باید از بین منجیان دارای برگ آمادگی معتبر با هماهنگی سرمنجی و مدیر، جانشینی برای خود پیدا کنند و به کارفرمای (مدیر) استخر معرفی کنند. در صورت تعلل منجی غریق، مدیر باید به او ابتدا تذکر شفاهی و سپس کتبی بدهد و در صورت تکرار مجدد، مدیر میتواند عذرش را بخواهد.
ماده ١١١: منجیان جانشین، به جای کسی که آنها را جانشین خود انتخاب کرده است، امضا میکنند و او هم مسئول پرداخت حقالزحمه به منجی جانشین است. مگر اینکه نام جانشین در لیست پرداخت استخر قرار داشته باشد یا مدیر موافق پرداخت، بهگونهای دیگر باشد.
ماده ١١٢: چنانچه منجی غریق به هر دلیلی مایل به ادامه همکاری با مدیریت مکان آبی نباشد باید مطابق مفاد مندرج در قرارداد عمل کند و در صورتی که در قرارداد چنین امری پیشبینی نشده باشد، ضروری است ٧٢ساعت پیش از ترک خدمت ضمن هماهنگی با سرمنجی درخواست خود را کتبا به مدیر مکان آبی (کارفرما) و هیأت نجات غریق محل خدمت تسلیم کند، در غیراینصورت براساس شکایت مدیر، موضوع ترک خدمت در کمیسیون فنی و انضباطی هیأت نجات غریق یا ادارهکار محل، بررسی میشود و پس از تصمیم مقتضی تنبیهات انضباطی صورت خواهد گرفت.
مسافران توصیههای نجاتگران و ناجیان غریق را جدی بگیرند
مدیرعامل جمعیت هلالاحمر مازندران اجرای طرح کاهش غریق در ساحل مازندران را مهمترین برنامه عملیاتی هلالاحمر استان در تابستان ٩٦ برشمرد و گفت: با توجه به گستردگی منطقه عملیاتی در سواحل مازندران و پوشش ۳٦٥نقطه حادثهخیز در طول ٤٠٠کیلومتر ساحل استان، تیمهای نجات غریق و امداد ثابت و سیار موتوری برای امدادونجات و هشدار و پیشگیری در نقاط پرخطر ساحل مازندران مستقر شدهاند که این عملیات در حقیقت یکی از بزرگترین و مهمترین عملیاتهای امدادی در سطح کشور است که با مدیریت جمعیت هلالاحمر استان، برنامهریزی و عملیاتی شده است.
دکتر مجتبی اکبری همچنین با تقدیر از همکاری و تدابیر اعضای کمیته پیشگیری و کاهش غریق که با مدیریت جمعیت هلالاحمر مازندران فعالیت میکنند، تصریح کرد: تحقق این مهم نشاندهنده ظرفیت عظیم و راهبردی جمعیت هلالاحمر استان در پیشگیری و مدیریت حوادث است.
دکتر اکبری با تاکید بر اینکه اساسا هیچ وظیفه رسمی و سازمانیای برای نجات غریق در دریا برعهده هلالاحمر نیست، گفت: جمعیت هلالاحمر برای کمک به مردم با تکیه بر ظرفیتهای داوطلبی در طرح کاهش غریق مشارکت کرده است. دکتر اکبری تصریح کرد: امسال با تدابیر اتخاذشده از سوی استانداری مازندران، ٣٦٥ نقطه حادثهخیز در نوار ساحلی استان شناسایی شده و امدادگران و نجاتگران جمعیت هلالاحمر با مشارکت ناجیان غریق در این مناطق مستقر شدند تا مانع از تکرار هرگونه حادثه ناگوار شوند که آثار زیانبار روانی، اجتماعی و اقتصادی آن کاملا مشهود است.
مدیرعامل جمعیت هلالاحمر مازندران با اشاره به اینکه عدمآگاهی افراد نسبت به وضع توپوگرافی و تغییرات بستر دریا در نوار ساحلی و نیز عدم آشنایی به قواعد شنا و وجود جریانهای شکافنده از عمدهترین دلایل غرقشدن مردم قلمداد میشود، گفت: متاسفانه افراد زیادی توصیههای نجاتگران هلالاحمر و ناجیان غریق را در نظر نمیگیرند و با شنا در مناطق حادثهخیز جان خود را بهخطر میاندازند.
دکتر اکبری گفت: به منظور اجرای عملیات کاهش غریق در سواحل استان که از اوایل خردادماه سال جاری اجرایی شده است بیش از یکهزار نفر نجاتگر و ناجی غریق با بکارگیری انواع تجهیزات پیشرفته اعم از آمبولانس، موتورسیکلت، قایق نجات، جت اسکی، خودروهای نجات و خودروی پشتیبانی مشارکت فعال دارند.
مدیرعامل جمعیت هلالاحمر مازندران با بیان اینکه فرصت دوباره زندگی به نجاتیافتگان حوادث و سوانح مختلف بهویژه غرقشدگان در ساحل مازندران، باعث شعف و خوشحالی همه اعضای جمعیت هلالاحمر میشود، افزود: درحال حاضر تمامیتوان عملیاتی جمعیت هلالاحمر استان مازندران بر محور کاهش غریق در ساحل متمرکز شده است. دکتر اکبری با اشاره به تعطیلات تابستان و ورود شمار کثیری از مسافران به استان و نوار ساحلی خاطرنشان کرد: درخواست موکد ما از همه هموطنان این است که برای حفظ جان خود به توصیههای امدادی توجه جدی داشته باشند و از حضور و شنا در مناطق پرخطر خودداری کنند.