به‌گزارش روابط‌عمومی سازمان‌داوطلبان، کمالی می‌گوید: از سال 72 وارد دانشکده‌ پزشکی شدم. از آن‌موقع تا حالا با درد و رنج مردم در موقعیت‌های مختلف مثل تصادف، سیل و دیگر حوادث و آسیب‌ها آشنا بودم. همین هم باعث شد که به این فکر کنم خیلی‌ها نمی‌توانند برای بهره‌مندی از خدمات پزشکی نزد ما بیایند. برای همین ما باید سراغ‌شان برویم و در مناطق دورافتاده و صعب‌العبور خدمت‌رسانی کنیم. این‌ها باعث شد که به هلال‌احمر بیایم و داوطلبانه کار کنم.

او ادامه می‌دهد: مسئول راه‌اندازی کاروان‌های سلامت در استانم و به جاهای دورافتاده می‌روم. بعضی اوقات خیّری می‌خواهد هزینه کند و مبلغی از دارو و هزینه‌ها را بپردازد. بعضی وقت‌ها هم خود ما هزینه می‌کنیم و با نیازسنجی‌های صورت‌گرفته به مناطق مختلف می‌رویم.

این پزشکِ داوطلبِ هرمزگانی اضافه می‌کند: تعدادی از همکارانِ ما ثابت‌اند. ولی همکاران متخصصی هم داریم که متغیرند. همسر من متخصص داخلی است و همراه من می‌آید. ما با بچه‌هایمان در کاروان‌های سلامت شرکت می‌کنیم. آن‌ها را نوبتی نگه می‌داریم و کارمان را پیش می‌بریم.

او می‌گوید: رضایت قلبی که از کار داوطلبانه نصیب آدم می‌شود، یک سعادت است. این کشور برای من خرج کرده که هفت سال پزشکی و چهار سال تخصص بخوانم. کاری که من می‌کنم زکات علم است و باید داده شود و جایی به درد دیگران بخورد. من باکس شخصی‌ای از تجهیزات داخل ماشینم دارم و هروقت که سفر می‌کنم، آماده‌ام که درصورت بروز حادثه در جاده‌ها خدمت‌رسانی کنم. برای من سخت است که بی‌تفاوت از کنار مسائل رد شوم.