همه‌چیز از یک خاطره شروع شد؛ « خاطره‌ ی سالفرینو.»هانری دونان، بازرگان سوئیسی، در سال ۱۸۵۹ شاهد صحنه‌های هولناک جنگ سالفرینو در ایتالیا بود؛ هزاران سرباز مجروح در میدان جنگ رها شده بودند و امکانات کافی برای رسیدگی به آنان وجود نداشت.دونان بعدها این تجربه را در کتاب « خاطره‌ ی سالفرینو » روایت کرد و پیشنهادی ساده اما تاریخی مطرح کرد: در زمان صلح، گروه‌هایی داوطلب برای کمک به مجروحان تشکیل شوند و در زمان جنگ، بی‌طرفی آنان به رسمیت شناخته شود.این ایده در ژنو جدی گرفته شد و در سال ۱۸۶۳، کمیته‌ای پنج‌نفره با حضور هانری دونان، گوستاو موینیه، ژنرال گیوم-آنری دوفور و پزشکان لویی آپیا و تئودور مونوار شکل گرفت.در ادامه، کنفرانسی با حضور نمایندگان ۱۶ کشور برگزار شد و همین حرکت، آغاز راهی بود که بعدها به شکل‌گیری نهضت جهانی صلیب سرخ و هلال احمر انجامید.روایتی که از یک میدان جنگ و تلاش برای بهبود وضعیت مجروحان آغاز شد، اما مقصدش چیزی فراتر از جنگ بود؛ کاستن از آلام انسانی، حمایت از سلامت و زندگی انسان‌ها، تقویت روح برادری و همبستگی، دوستی میان ملت‌ها و ایجاد احساس مسئولیت اجتماعی در قبال سرنوشت همه انسان‌ها.