به گزارش پایگاه اطلاع‌رسانی جمعیت هلال‌احمر؛ هنگام حمله هوایی برای آرامش روانی به نکات زیر توجه کنید:

اول خودتان را کنترل کنید
- وقتی والدین یا بزرگترها آرام و بااقتدار رفتار کنند، بقیه خانواده احساس امنیت بیشتری می‌کنند.
- چند نفس عمیق بکشید. به خودتان یادآوری کنید که «الان باید خونسرد بمانم تا بقیه آرام شوند».
- نترسیدن ممکن نیست، اما کنترل کردن ترس شدنی است.

تأمین احساس امنیت برای اعضای خانواده
- در صورت آژیر خطر، سریع اما بدون فریاد همه را به مکان امن (مثل پناهگاه یا فضای مرکزی خانه) ببرید.

- نور کم، صدای آرام و نزدیکی فیزیکی به‌ویژه برای کودکان، حس امنیت ایجاد می‌کند.

- اگر صدای انفجار شنیده می‌شود، جلوی پنجره‌ها نایستید و بچه‌ها را در آغوش بگیرید.

با کودکان و نوجوانان چطور رفتار کنیم؟
- صداقت داشته باشید ولی ترساننده نباشید.
بگویید: «الان حمله هوایی شده، ما باید اینجا بمانیم تا امن شویم. نیروهای ما دارند دفاع می‌کنند.»

- نقش بدهید: اجازه بدهید کمک کنند (مثل گرفتن بطری آب، روشن کردن چراغ قوه، نگه داشتن پتوی خواهر کوچکتر). این حس مفید بودن، اضطراب را کم می‌کند.

- بعد از پایان خطر، جازه دهید حرف بزنند یا نقاشی بکشند. این تخلیه روانی است و جلوی اضطراب طولانی‌مدت را می‌گیرد.

برای بزرگسالان و سالمندان
- به آن‌ها فرصت حرف زدن بدهید، اما از گفت‌وگوهای ناامیدکننده پرهیز کنید.

- جملات آرامش‌بخش بگویید:

- «ان‌شاءالله به‌زودی امن می‌شویم.»

- «ما کنار هم هستیم و خدا نگهدار ماست.»

- اگر دچار حمله ترس یا تنگی نفس شدند، با تنفس آهسته کمک‌شان کنید.

بعد از اتمام خطر
- محیط را بررسی کنید، اما تا آرام شدن کامل، از خانه خارج نشوید.

- اگر کودکان هنوز مضطرب‌اند، از بازی‌های ساده یا گوش دادن به سرودهای آرام و امیدبخش استفاده کنید.

- درباره آنچه رخ داد، کوتاه و واقع‌بینانه حرف بزنید و تأکید کنید که «ما امن بودیم چون با هم همکاری کردیم.»

چند جمله کلیدی برای آرام کردن فضای خانه
- «ما با هم قوی‌تر هستیم.»

- «این صداها می‌گذرند، مهم اینه که کنار همیم.»

- «ترس طبیعی است، اما ما بلدیم چه کار کنیم.»