.png)
روایت رئیس جمعیت هلالاحمر از معنا و عیار حقیقی انسانیت در میان کادر درمان کشور
در روزگاری که آزمونهای بزرگ، عیار انسانها را آشکار میکند، کادر درمان بیمارستانهای خاتمالانبیا (ص)، بقیهالله الاعظم، خیریه نورافشار هلالاحمر و شهید چمران، با ایستادگی خود، معنای حقیقی «خدمت» و «تعهد» را از نو تعریف کردند.
به گزارش پایگاه اطلاعرسانی جمعیت هلالاحمر؛ دکتر پیرحسین کولیوند، رئیس جمعیت هلالاحمر کشورمان، معنای حقیقی انسانیت در میان کادر درمان بیمارستانهای کشور در شرایط جنگی را اینگونه روایت میکند:
«آنچه در این مراکز درمانی رخ داد و از نزدیک شاهد بودم، صرفاً ارائه خدمات پزشکی نبود؛ بلکه تجلی یک روح بزرگ ملی و انسانی بود.
پزشکان، پرستاران و نیروهای پشتیبانی، در شرایطی که هر لحظهاش میتوانست با خطر، خستگی و فشارهای طاقتفرسا همراه باشد، سنگر سلامت را ترک نکردند و با ارادهای استوار، در خط مقدم باقی ماندند.
این تلاشها را باید در چند بُعد عمیقتر تبیین کرد:
نخست، بُعد انسانی؛
آنجا که کادر درمان، فراتر از وظیفه حرفهای، با بیماران همچون اعضای خانواده رفتار کردند. در لحظاتی که اضطراب و ناامیدی سایه میافکند، حضور آرامبخش آنان، امید را به دلها بازگرداند. این رفتار، نشاندهنده عمق فرهنگ ایثار و نوعدوستی در میان فرزندان این سرزمین است.
دوم، بُعد تخصصی و حرفهای؛
در شرایط پیچیده و گاه بحرانی، این عزیزان با تکیه بر دانش، تجربه و تصمیمگیریهای سریع و دقیق، جانهای بسیاری را نجات دادند. مدیریت بحران، کار تیمی منسجم و بهکارگیری ظرفیتهای موجود، نشان داد که نظام سلامت کشور، متکی بر نیروهایی توانمند و متعهد است.
سوم، بُعد معنوی و ارزشی؛
این تلاشها جلوهای از «جهاد در راه انسانیت» است. کادر درمان، با نیت خدمت و رضای الهی، از آسایش خود گذشتند و در مسیری قدم گذاشتند که سرشار از ایثار، صبر و استقامت بود. این روحیه، سرمایهای بیبدیل برای جامعه است.
چهارم، بُعد ملی و اجتماعی؛
خدمات این مراکز، نهتنها به درمان بیماران انجامید، بلکه موجب تقویت سرمایه اجتماعی و اعتماد عمومیشد. مردم دیدند که در سختترین شرایط، فرزندانشان در لباس خدمت، کنار آنان ایستادهاند و این خود، انسجام و امید را در جامعه افزایش داد.
آنچه امروز از دل این مجاهدتها برمیخیزد، صرفاً آمار درمان و نجات نیست؛ بلکه شکلگیری یک روایت بزرگ از همبستگی، ایمان و مسئولیتپذیری است. این عزیزان، با دستان خود، نهتنها جان بیماران، بلکه روح امید را در جامعه زنده نگه داشتند.
این حماسه بزرگ، باید روایت، تبیین و در حافظه تاریخی ملت ثبت شود؛ چراکه اینان، قهرمانان بینامونشانی هستند که در سکوت، بزرگترین فداکاریها را رقم زدند.
امروز، در برابر عظمت این ایثار، سخن کوتاه است؛ اما حقیقت روشن است: تا زمانی که چنین انسانهایی در این سرزمین نفس میکشند، هیچ بحرانی توان شکست دادن امید را نخواهد داشت.»
