به گزارش روابط‌عمومی سازمان داوطلبان، علیرضا سلطانی که 6سالی می‌شود عضو داوطلب هلال‌احمر است درباره‌ طرح «راه سعادت» توضیح می‌دهد: «زمانی که در سال 83 کنکور قبول شدم و خواستم انتخاب‌رشته کنم، متوجه شدم که معمولا موسسات و آدم‌ها پول زیادی طلب می‌کنند. از طرفی، وقتی با آن‌ها حرف می‌زدم، می‌دیدم که با جزئیات و اطلاعات کامل مشاوره نمی‌دهند. برای همین، در ذهن‌ام آمد که چرا این موسسات و مسئولان آموزشی کشور دفترچه‌ مناسبی برای انتخاب‌رشته معرفی نمی‌کنند تا بچه‌ها آشناییِ درستی با رشته‌ها پیدا کنند. همین باعث شد که دغدغه‌ام آشنایی با رشته‌ها و دانشگاه‌ها شود. آن‌وقت‌ها مدام «پیک سنجش» می‌گرفتم. هرجا هم که آدم‌های مشغول در رشته‌های مختلف را می‌دیدم، با آن‌ها هم‌صحبت می‌شدم.»

این داوطلب تویسرکانی ادامه می‌دهد: «تقریبا وقتی لیسانسم را گرفتم و زمان انتخاب‌رشته‌ دانشگاه‌ها آغاز شد، به اطرافیانم برای انتخاب‌رشته کمک کردم. وقتی هم که مقطع ارشد را به‌پایان رساندم، به اداره‌ آموزش‌و‌پرورش رفتم و گفتم «می‌توانم به شما کمک کنم؟ پول هم نمی‌خواهم.» آن‌ها اما از لحاظ مکانی مشکل داشتند و به نتیجه‌ای نرسیدیم. در ذهنم هلال‌احمر آمد. فورا به جمعیت رفتم و گفتم که «می‌خواهم به‌صورت رایگان به بچه‌های محروم از امکانات مشاوره‌تحصیلی بدهم. کمکم می‌کنید؟» آن‌ها هم خوشحال شدند و حتی اتاق خودشان را برای این کار خالی کردند.»

سلطانی در ادامه می‌گوید: «در 5روزی که کارِ مشاوره را در هلال‌احمر انجام دادم، 400نفر آمدند و صفِ بزرگی هم تشکیل شد. به‌نظرم وقتی بحثِ خدمت به افراد مناطق محروم می‌شود، هلال‌احمر می‌تواند وارد شود. هدف‌مشترک محرومیت‌زدایی است. واقعا برای بسیاری از بچه‌ها هزینه‌های مشاوره‌تحصیلی زیاد است. من هیچ پولی برای مشاوره‌ها نگرفتم. فقط چندنفر خواستند داوطلبانه وجهی پرداخت کنند، که من هم از آن‌ها خواستم پول را به حساب هلال‌احمر واریز کنند؛ و این کار را هم انجام دادند.»

او در پایان می‌گوید: «امسال برای اولین‌بارچندنفر از کسانی که سال‌های پیش به آن‌ها مشاوره داده بودم با من تماس گرفتند و برای کمک در این طرح اعلام همراهی کردند. ما می‌خواهیم به‌جای انتقاد به در و دیوار، خودمان دست‌به‌کار شویم و قدمی برداریم. بچه‌های روستا سختی‌های زیادی می‌کشند. یک‌بار یکی از آن‌ها که رتبه‌ خوبی هم آورده بود پیش من آمد. وقتی برایش از دانشگاه‌های نزدیک گفتم، جواب داد که نمی‌تواند برود. وقتی دلیلش را پرسیدم، پاسخ داد که «پدرم نابیناست و خودم خرج خانه را می‌دهم.» من هم بلند شدم و رویش را بوسیدم و گفتم: «کاری که تو می‌کنی، به هزار کنکور می‌ارزد.» بعدها که پیگیر شدم، فهمیدم که او معلم شده. واقعا خوشحال شدم. همین برای من خیلی ارزش دارد.»

سلطانی یک سَمنِ محیط‌زیستی هم در تویسرکان دارد. او در این مورد می‌گوید: «ان‌جی‌اوها و هلال‌احمر هر دو هدفی انسان‌دوستانه دارند و مردم‌نهادند. هیچ‌کدام دنبال کسب درآمد و سود نیستند و هدف‌شان خدمت به مردم است.»