دکتر سیّد حمید جمال الدینی- عضو شورایعالی جمعیت هلال احمر/

از راه مرو سایه که آن گوهر مقصود

گنجی ست که اندر قدم راهروان است

بچه که بودیم دوست داشتیم آدم‌های مهم زندگیمان تا ابد بمانند اما نمی دانستیم دنیای کوچک مادی گنجایش معنویت ابد را ندارد و با مقیاس و ترازوی دنیوی نمیتوان عدد حضورشان را محاسبه کرد.

آدم های زندگیمان هم عمدتا چند دسته بودند آدم هایی که فقط حضورشان بود، آدم‌هایی که وجودشان بود، آدم‌هایی که روحت را با خود همراه داشتند و آدم‌هایی که پای راه رفتن نداشتند اما زلال چشمانشان تا انتهای وجودت رخنه می‌کرد و دلشان برایت یک نفس می‌تپید. حالا مانده‌ایم با دوگانگی نگاه کودکی و اندیشه بزرگسالی. روزهایی که نمی‌خواهیم با بی حوصلگی و بداخلاقی روزمره از بین بروند و یا سرد و تکراری شوند.

حواسمان باشد آنقدر عجله نکنیم که وقتی می‌رسیم نفس و رمقی برایمان نمانده باشد، باور کنید انتهای این دنیای فانی چیزی نیست و وقتی به خودمان می‌آئیم که درون آیینه  فقط یک مرد یا یک زن با موهای سپید نگاهمان می‌کند. عمر به قدر کافی تند می‌دود، آهسته راه برویم و پیوسته و هر روز به کارنامه وجودمان نگاه کنیم و چایمان را پای وجدانمان سرد کنیم.

این‌ها مقدمه‌ای بود تا بگویم مردی پای پیاده، خاضعانه و آهسته هر آنچه در وجودش بود جانانه وقف کمک به مردم این سرزمین کرد و امروز با بدرقه امدادگران، جوانان، داوطلبان و پرسنل همراه هلال احمر روانه منزل ابدی خود شد. هیچکس نمی‌داند در قربانگاه کرونا ماندنی است یا رفتنی. و تاب بعضیمان ناتوان مانده است. دکتر کامران خدایی معاون آموزشی جمعیت هلال احمر دیارِ غیور مردان لرستان بود، رفت اما بر دل خیلی ها خدایی کرد و جاودانه شد. خدایش رحمت کند.