به گزارش پایگاه اطلاع رسانی جمعیت هلال احمر به نقل از پیام هلال؛ اگر ورزش برای آنها سلامتی و تندرستی به ارمغان آورده، آنها این هدیه ارزشمند را وقف کمک به محرومان و امدادرسانی به آسیب‌دیدگان کرده‌اند.  ایستادن روی سکوی قهرمانی و رسیدن به موفقیت‌های ورزشی برای آنها بهانه‌ای است تا با آمادگی کامل در عملیات‌های امدادی حاضر شوند.

یکی؛ مراحل موفقیت در عرصه داوری فوتبال را پله پله طی کرده و این روزها که برای قضاوت عادلانه در مسابقات لیگ برتر امیدهای کشور سخت تمرین می‌کند، از امدادرسانی در حوادث جاده‌ای هم غافل نیست. دیگری فوتبالیست جوانی است که رویاهایش را در مستطیل سبز دنبال می‌کند و همزمان با کارآفرینی و ارائه ایده‌های نو برای حفظ محیط زیست به فکر خدمت‌رسانی در لباس داوطلبی جمعیت است. در ادامه گفت‌وگوی ما را با جمعی از ورزشکاران هلالی درباره خاطرات تلخ و شیرین امدادی و آروزهای‌شان در عرصه ورزش می‌خوانید.

با راهنمایی محسن ترکی داور شدم

نجاتگر جوان پایگاه امداد و نجات جاده‌ای بشرویه که تنها یک قدم دیگر تا بالاترین سطح داوری مسابقات داخلی فوتبال فاصله دارد، مثل همه فوتبالیست‌ها و داوران برجسته دیگر در کوچه‌ها و زمین‌های خاکی محله‌اش پا توپ می‌شد. اگرچه رویای «جلیل مهرآور» برای تبدیل شدن به یکی از فوتبالیست‌های مطرح ملی خیلی زود با مصدومیتی که ناغافل از راه رسید بر باد رفت، اما عشق به فوتبال اجازه نداد از مستطیل سبز دور شود. او خیلی زود سراغ کلاس‌های داوری فوتبال رفت تا این بار در نقش قاضی میدان رویای کودکی‌اش را دنبال کند.

مهرآور از حضور در لیگ برتر فوتسال کشور به عنوان بازیکن می‌گوید: «به عنوان بازیکن فوتسال از تیم شهرستان بشرویه به تیم منتخب استان خراسان جنوبی رسیدم و در لیگ دسته سه فوتسال کشور هم بازی کردم. پس از نمایش در این مسابقات بود که به تیم امید فوتسال صبای پیوستم و با وجود سن و سال کم در آن روزها و نیز حضور بازیکنان مطرح در لیگ برتر فوتسال، به تیم اصلی صبای قم هم دعوت می‌شدم.»

مصدومیت اما خیلی زود از راه رسید و در حالی که جلیل تنها 20 سال داشت او را از میادین مسابقه دور کرد. مهرآور از ماجرای جالبی که باعث شد امروز به یکی از داوران موفق لیگ برتر امیدهای کشور تبدیل شود می‌گوید: «همان روزها که از فوتبال دور شده بودم برای تماشای بازی تیم شهرستان بشرویه و تیم منتخب استان خراسان جنوبی به ورزشگاه رفتم.

آن روز «محسن ترکی» داور مطرح بین‌المللی ایران که اهل شهرستان بشرویه است برای داوری این بازی به شهر پدری‌اش آمد. پس از پایان بازی سراغ محسن ترکی رفتم و شرایط ورود به عرصه داوری را پرسیدم. با راهنمایی‌های او بود که دوباره برای بازگشت به فوتبال انگیزه پیدا کردم و طولی نکشید که با شرکت در کلاس‌های داوری مدرک سطح 3 داوری فوتبال را کسب کردم.»

سکوی پرتاب داوری

مهرآور اکنون 27 ساله است و با توجه به موفقیت‌هایش در داوری، آینده روشنی در این عرصه دارد. او از طی مدارج مختلف داوری تا رسیدن به بالاترین سطح داوری در مسابقات امیدهای کشور می‌گوید :«پس از کسب مدرک درجه 3 داوری در بیرجند به مشهد رفتم و با حضور در کلاسهای داوری درجه 2، این مدرک را هم برای قضاوت در سطوح بالاتر کسب کردم. با وجود این تلاش کردم توانایی جسمی و آمادگی بدنی که به دلیل سن کم و سابقه فوتبالی داشتم را با شرکت در کلاس‌های درجه یک داوری ترکیب کنم تا مسیر موفقیت سریعتر طی شود. اکنون مدرک درجه یک داوری فوتبال را هم دریافت کرده‌ام.»

هدف اصلی جلیل مهرآور کسب درجه ملی و الیت داوری برای قضاوت در رقابت‌های برون مرزی است. هدفی که به گفته خودش هر روز برای رسیدن به آن تمرین و مطالعه می‌کند. مهرآور اما از تجربیات داوری‌اش در مسابقات دشوار برایمان می‌گوید: «بعد از قضاوت خوب در بازی تیم‌های نهبندان و تیم 04 بیرجند را در مسابقات قهرمانی استان خراسان جنوبی، به مسابقات لیگ برتر امیدهای کشوری معرفی شدم. اولین قضاوت من در این سطح، داوری بازی مس کرمان و مس رفسنجان بود. شهرآوردی که میان کرمانی‌ها حتی در سطح امیدها هم حساسیت زیادی دارد. بازی این دو تیم در 3 سال اخیر با درگیری همراه بود و این بازی هم می‌توانست آبستن حوادث مختلف باشد.»

مهرآور مکثی می‌کند و ادامه می‌دهد: «همه تجربیات و دانشم را در این بازی به کار گرفتم تا داوری عادلانه‌ای داشته باشم. وقتی بازی تمام شد هر دو تیم، کمیته داوران و نماینده فدراسیون فوتیال از قضاوت من راضی بودند و همین بازی به سکوی پرتاب من در مسابقات کشوری تبدیل شد. پس از این بازی، 13 ابلاغ برای دیگر بازیهای لیگ برتر امید و جوانان کشور دریافت کردم و اکنون کارنامه خوبی در قضاوت این مسابقات دارم. با توجه به سن و سال کم و تلاش برای کسب درجه ملی در دو سال آینده می‌خواهم به جمع داوران لیگ برتر فوتبال کشور راه پیدا کنم.»

داور جوان لیگ برتر امیدهای کشور، حدود یک دهه است که به عنوان نجاتگر داوطلب در حوادث مختلف حضور داشته و به مصدومان امدادرسانی کرده است. او یکی از خاطرات امدادی‌اش را اینطور برای‌مان تعریف می‌کند: «حوالی ساعت 3 بامداد بود که خبر رسید یک دستگاه اتوبوس مسافربری به علت خواب‌آلودگی راننده در شانه خاکی جاده واژگون شده است. اتوبوس مسافربری، مادران شهدا را که بسیاری از آنها برای اولین بار به زیارت امام هشتم می‌رفتند به مشهد مقدس می‌برد. در تاریکی شب به اتوبوس رسیدیم. هر کدام مسئولیت رهاسازی مسافران از نقاط مختلف اتوبوس را برعهده گرفتیم. من سراغ ردیف‌های جلوی اتوبوس رفتم. وقتی وارد کابین اتوبوس شد در همان گاه اول چشمم به زن سالخورده‌ای افتاد که دستش میان صندلی و بدنه اتوبوس گیر کرده بود. ابزار کافی برای رهاسازی او همراهم نبود. همین که خواستم به طرف خودروی نجات برگردم و ابزار لازم را با خود بیاورم، زن با دست دیگرش مانع از رفتنم شد. به او گفتم برای برداشتن ابزار می‌روم و خیلی زود دوباره سراغش می‌آیم. اما او در اثر شوک شدید ناشی از حادثه گفت اگر بروی می‌دانم که دوباره برنمی‌گردی. هوا سرد بود و من کاور هلال‌احمر را از تنم درآوردم و روی شانه‌های زن گذاشتم. به او گفتم این لباس را پیش شما گرو می‌گذارم پس مطمئمن باش که برمی‌گردم.»

مهرآور مکثی می‌کند و ادامه می‌دهد: «برگشتم و با کمک یکی دیگر از امدادگران کار رهاسازی را انجام دادم. زن سالخورده را روی برانکارد قرار دادیم تا به داخل آمبولانس منتقل کنیم. با توجه به سرمای هوا برای آن مادر شهید یک پتو آوردم تا کاورم را بردارم. وقتی دستم را به طرف کاور بردم،  آن زن با وجود حال جسمی وخیم گفت ممکن است که کاورت پیش من بماند. دلیلش را که پرسیدم گفت وقتی این کاور را دارم احساس آرامش می‌کنم. این حرف او در آن شرایط نامساعد جسمی، چنان روحیه و انگیزه‌ای به من داد که هیچوقت فراموش نمی‌کنم.»

پله پله تا موفقیت

حتی این روزها که تب کرونا در شهر رشت مثل دیگر شهرها و استان‌های کشور بالا گرفته، از تمرین برای رسیدن به موفقیت دور نشده است. «مریم محمدی» که در مسابقات قهرمانی تکواندو استان گیلان به مقام قهرمانی رسیده، روزهای سخت شیوع کرونا را در خانه تمرین می‌کند تا برای شرکت در مسابقات قهرمانی کشور آمادگی کامل داشته باشد. محمدی درباره موفقیت‌های ورزشی‌اش می‌گوید: «از کودکی به رشته‌های رزمی علاقه داشتم و از همان روزها هم خودم را روی سکوی قهرمانی می‌دیدم. 5 سال پیش وقتی برای رسیدن به آرزوهای ورزشی‌ام رشته تکواندو را انتخاب کردم، خیلی زود به چند مقام قهرمانی در رشت رسیدم و پس از آن هم توانستم در مسابقات قهرمانی استان یک مدال برنز و یک مدال طلا کسب کنم. این روزها هم به دلیل شیوع کرونا در رشت در محیط خانه تمرین می‌کنم تا آمادگی بدنی‌ام را برای مسابقات انتخابی کشور حفظ کنم.»

محمدی اما از جوانان فعال هلالی است که برای جمع‌آوری کمک‌های مردمی برای زلزله‌‌زدگان سرپل ذهاب و آموزش مباحث کمک‌های اولیه پای کار بوده است. خودش می‌گوید:« هر کسی که لباس داوطلبی هلال‌احمر را می‌پوشد، پس از گذراندن دوره‌های کمک‌های اولیه برای آموزش آن به دیگران مسئولیت دارد. از آنجایی که در رشته ورزشی ما آسیب‌های زیادی وجود دارد، تلاش می‌کنم با آموزش کمک‌های اولیه به دیگر ورزشکاران و هم‌باشگاهی‌ها آنها را برای خودامدادی آماده کنم. در یکی از آخرین تمرین‌های باشگاه، یکی از دختران تکواندوکار دچار شکستگی از ناحیه پا شد. من بلافاصله با فیکس کردن پا و ارائه کمک‌های اولیه تا رسیدن اورژانس به او کمک کردم. میزان آسیب زیاد بود اما اگر اقدام درست انجام نمی‌دادیم شاید توان ادامه کار در تکواندو را نداشت. اما وقتی که پس از بهبودی توانست در مسابقات شهرستانی به مقام قهرمانی برسد، احساس رضایت کردم.»

از دروازه فوتبال تا حفظ محیط زیست و کارآفرینی

عاشق فوتبال است و در آغاز مسیر پر فراز و نشیب موفقیت. دروازبان بلندبالای تیم معلم شاندرمن گیلان با هر توپی که از روی خط دروازه بیرون می‌کشد، یک قدم به رویای تبدیل شدن به یک ستاره محبوب نزدیک می‌شود. «محمدرضا عبدی» جوان 20 ساله اهل شهرستان نمین اردبیل که اکنون در این تیم گیلانی توپ می‌زند از سوابق و آرزوهای فوتبالی‌اش می‌گوید: «مدتی در تیم دوم ملوان بندرانزلی بازی کردم و حالا به یکی دیگر از تیم‌های گیلانی پیوسته‌ام. پیش از آن با تیم گلشهر نمین، به جام حذفی کشو راه پیدا کردم و سابقه بازی در این رقابت‌ها را هم دارم. از آنجایی که در دانشگاه فنی بندرانزلی درس می‌خوانم، برای این تیم هم در مسابقات قهرمانی دانشگاه‌های کشور دروازبانی کردم. موفقیت در پست دروازبانی نیاز به کسب تجربه بیشتر و آمادگی جسمی و ذهنی کامل دارد. این روزها به سختی تمرین می‌کنم تا به زودی با پیوستن به یکی از تیمهای لیگ برتر امید کشور، یک قدم بزرگ دیگر به آرزوهایم نزدیک شوم.»

عبدی علاوه بر موفقیت در ورزش، یکی از جوانان فعال و پرکار هلالی است. او که علاوه بر عضویت در سازمان جوان، عضو شورای مرکزی مجمع هلال‌احمر دانشگاه‌های فنی و حرفه‌ای کشور است، فعالیت‌های فرهنگی متعددی در لباس داوطلبی هلال‌احمر انجام داده است. او درباره پویش کاشت نهال در روز تولد می‌گوید: «حفظ محیط زیست حتی در مناطق شمالی کشور که پوشش گیاهی مناسبی دارد، با کاشت نهال و نگهداری از آن بسیار با اهمیت است. چندی پیش با کمک دانشجویان دانشگاه پویشی را با نام «کاشت نهال در روز تولد» راه اندازی کردیم تا دانشجویان هم با کاشت نهال در روز درختکاری قدم موثری برای حفظ محیط زیست بردارند.»

عبدی در ادامه دغدغه‌هایش برای محیط زیست، اختراعاتی را هم به ثبت رسانده که حتی در حوزه کارآفرینی و اشتغال‌زایی هم موثر بوده است. خودش در این باره می‌گوید: «دستگاه خردکن و خشک کن گیاهان دارویی و نیز دستگاه عرقگیری گیاهان دارویی را اختراع و به ثبت رسانده‌ام. این اختراع علاوه بر کارآفرینی برای 5 خانوار در شهرستان نمین در حوزه کاشت و برداشت گیاهان دارویی، در صرفه‌جویی مصرف آب هم موثر است. این دستگاه‌ها با توجه به حجم متوسط تولید در ماه حدود 4 تا 10 لیتر آب مصرف می‌کند در حالی که دستگاه‌های سنتی عرقگیری گیاهان دارویی برای تولید همان حجم از محصول، به بیش از 200 تا 300 لیتر آب نیاز دارد.»